Een andere kijk op chronische ziekten

Dankzij een goede werking van ons immuunsysteem genezen de meeste ontstekingen vanzelf. Dus als een ontsteking niet geneest binnen enkele weken kan er iets goed mis zijn met ons immuunsysteem. De dagelijkse medische praktijk heeft geleerd dat veel mensen vroeg of laat met een chronische ontstekingsziekte of zelfs met een echte auto-immuunziekte te maken krijgen De kans daarop blijkt in de loop van ons leven geleidelijk toe te nemen, wat iedereen in zijn eigen omgeving trouwens kan waarnemen. Dat kan een chronische bronchitis zijn of een chronische bijholte ontsteking, maar in deze categorie passen ook ziekten als chronische Lyme, Q-koorts, gewrichtsklachten en allerlei vormen van 'reuma', chronische ontsteking van de nieren of prostaat, aandoeningen van het zenuwstelsel, enz. Chronische ontsteking gaat op den duur vaak over in degeneratie, d.w.z. een definitieve vernietiging van het oorspronkelijke weefsel. Zoiets kan zelfs ontstaan zonder dat de oorzakelijke ontsteking als zodanig is opgemerkt. Dit is bijvoorbeeld het geval bij Alzheimer en bij de zogeheten arteriosclerose, oftewel 'aderverkalking', zoals deze kwaal in de wandeling wordt genoemd. Het zijn allemaal ziekten die nooit 'vanzelf' zullen genezen. 

De gebruikelijke medische behandeling voor zulke patiënten, als die er al is, komt neer op een levenslange behandeling van de symptomen met medicijnen die vaak vervelende bijwerkingen kunnen hebben, vooral bij langer gebruik. Zelfs symptomatische operaties worden soms verricht. Maar aan de oorzaak: een verzwakt immuunsysteem wordt niets gedaan omdat men niet weet hoe dat zou moeten. Conclusie: al wil de patiënt het graag geloven, of tegen beter weten in hopen, door dit soort behandelingen 'geneest' hij of zij niet en wordt het leven meer en meer een tragedie die zich de rest van zijn/haar leven voortsleept. Bij gebrek aan beter weten, wordt dit door velen zelfs aanvaard als een onvermijdelijkheid.

Na een tienjarige loopbaan als huisarts waarin ik deze gang van zaken bij heel wat patiënten van nabij had meegemaakt, besloot ik om mij volledig te specialiseren in de behandeling van patiënten met chronische ziekten. Daar moet heel wat aan te verbeteren zijn, dacht ik. Er bestaat echter geen officieel specialisme voor het verbeteren van het immuunsysteem om chronische ziekten te genezen. Artsen richten zich vrijwel altijd op één bepaald orgaan of orgaansysteem waarin zij zich specialiseren, zoals cardiologie, gynaecologie, endocrinologie, reumatologie of op een bepaalde techniek: chirurgie, radiologie, etc. Voor mij is en blijft het altijd weer de kernvraag: Waarom genezen sommige klachten (de meeste) vanzelf terwijl andere ziekteverschijnselen integendeel juist steeds verergeren? Dus niet: "hoe kan ik de klachten bestrijden?" Maar:"Wat is de oorzaak van die klachten?" Want alleen als ik daar achter kom, kan ik misschien die oorzaak wegnemen.

In de huisartspraktijk is voor dit soort vragen geen tijd want consulten moeten daar binnen 10 minuten afgerond worden. Dat leidt bij de arts in de meeste gevallen tot de reflex: "Welk middel kan ik tegen deze klacht voorschrijven: bijvoorbeeld een bloeddrukverlager, een maagzuurremmer, een bloedsuiker verlager, een pijn onderdrukker enzovoort?" En voorlopig is de patiënt weer even tevreden. Het 10 minuten-systeem is dus de oorzaak van een symptomatische aanpak en bij de specialist gaat het meestal net zo. Men heeft voor alle klachten behandelprotocollen opgesteld, volgt die protocollen en wordt als arts volgens die protocollen betaald. Het systeem wordt ondersteund door de farmaceutische industrie die voor elke klacht wel een middel heeft bedacht.

In mijn nieuwe rol kan ik 1-2 uur voor een consult reserveren, de gezondheidsproblemen grondig analyseren en met de patiënt bespreken. En dat heeft een enorme gezondheidswinst opgeleverd. Ik  behandel chronische ziekten nu niet langer met lichaamsvreemde chemische medicijnen, die de symptomen alleen maar onderdrukken en dus geen geneesmiddelen zijn, maar met natuurlijke  methoden en middelen op basis van aandacht voor de patiënt en goed onderzoek. Op die manier wordt het bij iedereen aanwezige zelfgenezend vermogen, d.w.z. de functie van ons  aangeboren immuunsysteem, maximaal verbeterd en is het mogelijk om chronische ziekte werkelijk te zien genezen, tenzij de degeneratie al te ver is voortgeschreden. Symptoomonderdrukkende middelen zie ik als noodoplossingen die in principe slechts tijdelijk gebruikt moeten worden of in gevallen waarin er geen redden meer aan is.

portret_leen_kunst_klein_481Volgens mijn filosofie -maar daarin ben ik niet de enige- berust ons zelfgenezend vermogen primair op een goede darmfunctie; dat is meer dan een goede stoelgang. Het gaat namelijk om een zo breed mogelijke biodiversiteit van de darmflora in wisselwerking met de juiste voeding. Die combinatie  moet er a/ voor zorgen dat in ons bloed alle gewenste voedingsstoffen, afweerstoffen en afweercellen aanwezig zijn en b/ dat het bloed vrij is van schadelijke stoffen en microörganismen.

Dat acute ziekten door schadelijke bacteriën kunnen worden veroorzaakt was een fenomenale 19e eeuwse ontdekking die in de eeuw daarna tot de productie van antibiotica leidde. Veel mensenlevens zijn en worden daardoor gered, maar bacteriën kregen wél een negatief imago: namelijk dat ze allemaal gevaarlijk zijn. Dat is een verkeerde conclusie als je bedenkt dat ons lichaam c.a. 100 biljoen bacteriën bevat; 10 maal zoveel als lichaamscellen.

Al zijn acute infectieziekten in de huidige geneeskunde dus niet meer het grootste probleem, er is in onze geciviliseerde maatschappij wel sprake van een sterke toename van chronische ziekten. Een toename die niet te verklaren is op grond van erfelijkheid. Deze zogeheten ‘welvaartsziekten’ komen niet voor bij natuurvolken, zoals bijvoorbeeld de Yanomami indianenstam in het Amazonegebied of de in Tanzania nog levende Hadza stam. In onze cultuur beschikt de mens over 100 -600 soorten darmbacteriën; hoe groter dit aantal, hoe vitaler die persoon. Uit onderzoek is gebleken dat dit aantal bij deze jagers/verzamelaars veel groter is; ongeveer 1500 soorten. Deze mensen hebben tot nog toe nauwelijks contact met de buitenwereld gehad en leven nog zoals de mensheid in het paleolithisch tijdperk.

clostridium-difficile_650

De biodiversiteit van onze darmflora heeft natuurlijk alles te maken met onze sanitaire voorzieningen, onze eet- en voedingsgewoonten, onze genotmiddelen en -niet te vergeten- ons medicijngebruik; met name antibiotica. Reeds langere tijd gingen natuurgeneeskundige artsen er van uit dat de afname van de biodiversiteit van onze darmflora één van de hoofdoorzaken is van onze toegenomen kwetsbaarheid voor chronische ziekten. De behandelingen in Duitse kuuroorden met diëten en symbionten, die we tegenwoordig probiotica noemen, waren daar al de hele vorige eeuw op ingericht en sinds een jaar of veertig bij natuurgeneeskundige artsen in Nederland. De Duitse professor Alfred Nissle ontwikkelde honderd jaar geleden een probioticum met een speciale colibacterie, dat nog steeds in Duitsland veel wordt voorgeschreven bij de ziekte van Crohn en colitis ulcerosa en in mindere mate in ons land (Mutaflor).

Gelukkig heeft de wetenschap in de afgelopen jaren met onderzoek het belang van de darmflora bevestigd, na dit eerst vele tientallen jaren te hebben afgedaan als onzin.  Dat gaat nu zelfs zover, dat professor Sonnenberg van de Stanford Universiteit in Californië, die gespecialiseerd is in darmbacteriën stelt, dat:"Het steeds moeilijker wordt om een aandoening te vinden die niet in verband is gebracht met afwijkingen in de darmflora. De bacteriën die in onze darm leven zijn nauw verbonden met onze gezondheid op manieren die we nog maar net beginnen te begrijpen. Wij zijn van mening -aldus Sonnenburg- dat deze microbiële bewoners van invloed zijn op ieder aspect van onze biologie, van onze cardiovasculaire gezondheid tot en met ons geestelijk welbevinden" (uit: Het brein in je buik, 2015.ISBN 978 90 00 340965) .

De logische conclusie van dit nieuwe inzicht: Behandelen van een ziekte zonder aandacht te besteden aan de darmflora is -als puntje bij paaltje komt- een fundamentele medische tekortkoming, al wordt dat nog nauwelijks zo gezien in de alledaagse medische praktijk. Bovendien moet worden beseft dat de exacte samenhang tussen gezond zijn en darmbacteriën zo ingewikkeld is, dat dit inzicht nog niet betekent dat er een rechtsreeks verband is tussen bepaalde ziekten en specifieke darmbacteriën. Was het maar zo eenvoudig! Bewezen relaties tussen bepaalde chronische ziekten en specifieke darmbacteriën, laat staan specifieke relaties tussen chronische ziekten en bepaalde ‘probiotica’ om die ziekten te genezen zijn er niet. Dat is natuurlijk wat wetenschappers en vooral de farmaceutische industrie graag zouden willen vinden, want dan zou het mogelijk zijn om specifieke darmbacteriën in het laboratorium te kweken ten behoeve van bepaalde ziekten. Dat zou uiteraard commercieel bijzonder interessant kunnen worden in tegenstelling tot FMT (zie onder). Echter, het merendeel van de bestaande darmbacteriën is niet kweekbaar gebleken buiten het lichaam, dus voorlopig bestaan dergelijke gedroomde preparaten niet.

De vraag is zelfs of ze er ooit zullen komen, want het ligt meer voor de hand dat we gewoon een zo breed mogelijke diversiteit van de darmflora nodig hebben voor een optimale gezondheid. Een dergelijke diversiteit van vele honderden bacteriesoorten is d.m.v. een tabletje of capsule niet te realiseren. Dat zo'n brede diversiteit echter noodzakelijk is, wordt ondersteund door de waarneming dat onze 'welvaartsziekten' bij de bovengenoemde natuurvolken niet voorkomen en ook door de ervaring dat de al jarenlang bekende probiotica, die meestal maar enkele soorten darmbacteriën bevatten weinig doen bij chronische ziekten, terwijl ze therapeutisch en preventief bij acute infecties vaak wél een waardevolle bijdrage leveren.

Op deze website vind u praktische informatie over het drietal methoden die in mijn praktijk worden toegepast om het immuunsysteem maximaal te versterken en zo chronische ziekten oorzakelijk te behandelen:

  1. individuele voedingsadviezen, niet zelden voorafgegaan door een zogeheten 'reinigingskuur' van de darmen in combinatie met speciale probiotica;
  2. autovaccinatie;
  3. faecestransplantatie [Fecal Microbiota Transplantation oftewel (FMT) in vakjargon en poeptransplantatie in gewoon Nederlands]. 

 

Door te klikken op de onderstreepte woorden komt u automatisch op de gewenste rubriek).


copyright 2012-2016 L. Kunst, arts